Kategoria: 4CH
Nazwa utworu: Hexagonal Fire (Ucieczka Froda do Brodu Bruinen przed
				Dziewiecioma Jezdzcami)
Format: ProTracker V2.3A (M&K)
	paternow: 49
	sampli: 25
	dl. pliku: 411016
	czas: 04:56

Piotr Malaga "Elrond"
os. 1000-lecia 34/17
31-610 Krakow
tel. 648-16-42
email: elrond@tichy.ch.uj.edu.pl

	Ja nizej podpisany oswiadczam, ze utwor o nazwie "Hexagonal Fire"
przeslany na Konkurs Muzyczny Magazynu Amiga jest mojego autorstwa
i wyrazam zgode na umieszczenie go na kompakcie okladkowym Magazynu
Amiga, przy podaniu autorstwa w sposob czytelny.

 
					Piotr Malaga

Utwor jest ilustracja nastepujacego wydarzenia:

"Bialy kon poderwal sie w cwal. [...]
-Naprzod! Naprzod! - krzyknal Glorfindel Frodowi. [...]
W tym samym momencie czarne rumaki rzucily sie w pogon w dol stoku,
a z piersi jezdzcow wydarl sie straszliwy krzyk. [...]
W sinych rekach sciskali obnazone miecze, na glowach lsnily helmy.
Oczy jarzyly im sie zimnym plomieniem i wolali cos do Froda dzikimi glosami.
[...] Frodo zamknal oczy i przywarl do grzywy wierzchowca. Wiatr gwizdal mu
w uszach, dzwoneczki przy uprzezy dzwieczaly przenikliwie i zawrotnie.
Okropny lodowaty oddech przeszyl go jak wlocznia, kiedy w ostatnim zrywie
czarodziejski kon niby bialy plomien wional, jak na skrzydlach, tuz przed
twarza najdalej wysunioetego Czarnego Jezdzca. Frodo uslyszal plusk wody.
Pienila sie u jego stop. Kon pod hobbitem zakolysal sie, dzwignal w gore
i Frodo zrozumial, ze wierzchowiec wynosi go z rzeki na brzeg i wspina sie
kamienista sciezka na wysoka skarpe. Byl wiec juz za brodem.
[...]
Wtedy czarny przywodca, ktory byl juz w polowie brodu, wyprostowal sie groznie
w strzemionach i podniosl reke. Frodo oniemial. Jezyk zamarl mu w ustach, srce
bilo jak mlotem. Miecz pekl i wypadl z drzacej dloni. Bialy kon elfa stanal
deba i chrapnal. Pierwszy z czarnych rumakow juz niemal wspinal sie przednimi
kopytami na brzeg. W tej samej chwili zagrzmialo, zahuczalo, rozlegl sie
loskot i szum wodospadu toczacego kamienna lawine. Frodo przez mgle widzial,
jak tam, w dole, rzeka wezbrala, a nurtem jej przewalila sie w pioropuszach
piany kawalkada fal. [...] Szal ogarnal czarne rumaki, w panice runely naprzod
pociagajac jezdzcow w wezbrna ton. Przerazliwy krzyk utonal w grzmocie wody,
ktora uniosla ich od razu daleko. W tym samym momencie Frodo poczul, ze spada
z siodla; huk i zamet nagle spotegowal sie w jego uszach i wydalo mu sie,
ze wraz ze swymi przesladowcami sam takze ginie porywany nawalnica. Wiecej juz
nic nie zobaczyl ani nie uslyszal." (J. R. R. Tolkien - "Wyprawa" -
zakonczenie ksiegi I) 
